Ardından Yazılan Son Mektup

sessiz bir gözyaşı
bana bıraktığın çöllenmiş hasretini yeşertiyor.
bir hüsran vurur oldu beni her şarkıda.
insanlardan kaçar oldum artık.
yazdığım şiirler şiirlikten çıkıp
siteme dönüştü.
hayat artık boş... bomboş...
ne bir ses var sana dair
nede bir nefes.
gözlerim ufukta,
ecelimle bakışıyorum.
her gün bu durumda
sessizce bekliyor, masumca ağlıyorum.
her gün sensizliğimi ve kimsesizliğimi
yaşıyorum.
beni yalnızlığım bile terk etti.
sersemleşti bütün duygularım.
mutsuzum.
tek dostum yazdığım sitem dolu şiirler.
tek dayanağım
kalbimdeki bitmek tükenmek bilmeyen
sevgin.
bu kaçıncı ruhumla yüzleştiğim gün.
bu kaçıncı sessizliğimi suçlamam.
yaşam ne gibi güzellikler sundu ki bana?
ne verdi ki geçen bunca zaman,
acıdan ve sensizlikten başka?
bütün bunların yanında
ne kadar umut dolu olabilirim?
bir ışık bulabilir miyim,
kimse görmeden, almadan elimden?
ağıtlarım,
yıldızların tempo tuttuğu bir türkü gibi.
umutlarım, ruhum ve sen
hepsi peşi sıra kayboldu.
görebilsem nerede olduğunu,
kendimi ve masum ümitlerimi.
ruhum, ardında kül bırakmadan
yanmaya devam ediyor.
kokunu ararken rüzgarda,
savuruyor beni apansız.
ağzımı açıp haykırsam seni beklediğimi,
umutsuzca kapanıyor.
kalbimin ritmi bile yavaşladı,
zamanın insafsızlığına.
bedenimi doğrultmak isterken,
birileri vuruveriyor haberli.
acılar kol geziyor anılarımda.
uyumak için yattığım soğuk yatağımda,
bir şeyler beni uyutmuyor,
yatağımdan kaldırıyor.
başıboş volta atan ruhum seni bekliyor.
dudağımdaki acı bir gülümsemeyle,
umudun düştüğü sancıdayım.
tesellimi aşkından,
çaresizliğimi özlemlerinden alıyorum.
bitti artık yalan gülüşlerim.
kim ne derse desin,
ben yinede,
yalnızlığımı, gülüşlerimi, umutlarımı
ve seni arıyorum.
belim bükük, ellerim bağlı,
başım öne eğik,
yine sessizce ağlıyorum...